سرم را به شيشه تاکسي تکيه داده بودم و چرت مي زدم، احساس کردم کسي صدايم مي کند. چشم هايم را باز کردم. مردي که کنارم نشسته بود آرام تکانم مي داد. «ببخشيد، خيلي عذر مي خوام.» «جانم.» مرد گفت: «شما تو روزنامه چيز مي نويسين؟» «بله.» «مي شه يه لطفي به من بکنيد؟» «در خدمتم.» «مي خواستم اگه زحمتي نيست زندگينامه منو تو روزنامه بنويسيد که بقيه بخونن.» گفتم: «من هفته يي هفت هشت خط بيشتر نمي نويسم، يه کوچولو پايين صفحه.» مرد گفت: «مي دانم، منم زندگينامه ام رو خيلي خلاصه مي گم، آموزنده است، بقيه بخونن درس مي گيرن. چهار خط هم بيشتر نيست.» گفتم: «بفرماييد.» مرد گفت: «من پنجاه و يک سال پيش در يکي از شهرستان هاي اطراف تهران به دنيا آمدم، در بيست و چهار سالگي ازدواج کردم و صاحب دو فرزند دختر و يک پسر شدم. زندگي ام فراز و فرودهاي زيادي داشته و تا چند وقت ديگر هم مي ميرم. تمام شد.»

کمي گيج شده بودم. گفتم: «مطمئنيد تا چند وقت ديگه مي ميريد؟» گفت: «بله.» بعد گفت: «شما خودت هم تا چند وقت ديگه مي ميري.» گفتم: «اون وقت اين زندگينامه شما کجاش آموزنده بود؟» گفت: «شما بنويس، خواننده اگه عاقل باشه، خودش جاي آموزنده اش رو پيدا مي کنه.»

سروش صحت

چقدر دلم میخواست زندگیم با بقیه فرق کنه  چقدر دلم میخواست همیشه شاد باشم اخه عاشق تنهایی بودم از بس که مردم گفتن این افسرده س این گوشه گیره این اجتماعی نیست  مجبور شدم با یه نقاب بیام بین مردم یه نقاب شاد یه نقابی که عاشق بیرون رفتنه و دوس داره خودشو   قاطی حرفای  چرت و پرتای خاله زنکا کنه من داشتم تو تنهایی خودم  نویسنده میشدم از بس تو ذهنم پر بود از داستانهای واقعی جایی برا هیچی تو مغزم نبود اما حالا قصه زندگی خودمم دارم فراموش میکنم وای خدای من چقدر  دلم میخواد برای شاد بودنم دلیل بتراشم و همیشه خوشحال باشم اما این بختک که مثل عفریت مرگ تو زندگیم سایه انداخته داره نابودم میکنه خدای من نابودش کن تا من نابود نشم تک تک اعضای بدنم داره از بین میره خسته شدم از درد کشیدن و دم بر نیاوردن که این مرضه اون حالش بده این یکی درک نمیکنه وایی وای وای

امروز اسباب کشی داشتیم اما من حتی ادرس خونمو هم نمیدونم تا حالا کسی مث من دیدین  هروقت به عکس کنار دیوار نگاه میکنم اشک تو چشام جمع میشه که من چهطور شد این روزا رو ندیدم من که صد تا مث این قصه تو ذهنم بود چرا؟